Паліна Турко
Паліна Турко (нар. 1995, Стоўбцы, Беларусь) — беларуская фатографка, якая жыве і працуе паміж Польшчай і Беларуссю. У сваёй практыцы яна працуе з дакументальнай фатаграфіяй, мок’юментары і аналагавымі працэсамі, даследуючы тэмы памяці, ідэнтычнасці, асабістага і калектыўнага досведу. Яе праекты развіваюцца на мяжы рэальнасці і выдумкі, дзе фатаграфія становіцца інструментам стварэння альтэрнатыўных прастораў і асэнсавання навакольнага свету.
Паліна скончыла Варшаўскую акадэмію фатаграфіі (2025), раней вучылася ў Blenda Photo School. У 2024 годзе яна стала адной з трох пераможцаў ментарскай праграмы PhotoArtDoc з праектам Anniversary. Праект быў прадстаўлены на выставе PhotoArtDoc у Вільнюсе, выставе «Парушаючы цішыню» ў Нацыянальным цэнтры сучаснага мастацтва ў Мінску, а таксама ў межах Ночы музеяў у галерэі Duży Pokój у Варшаве. Anniversary. Проект был представлен на выставке PhotoArtDoc в Вильнюсе, выставке «Нарушая тишину» в Национальном центре современного искусства в Минске и в рамках Ночи музеев в галерее Duży Pokój в Варшаве.
У 2025 годзе Паліна ўдзельнічала ў ментарскай праграме Do Art Together (FSH1 & Picturedoc Foundation), дзе развівала праект Cacner, а таксама ў праграме All About Curating у Берліне. Cacner, а также в программе All About Curating в Берлине.
// інстаграм аўтара
Стоўбцы: анамальны турыстычны даведнік
Гэты праект пачаўся з майго вяртання ў родны горад — Стоўбцы.
Некалькі гадоў таму я з’ехала адсюль. Пазней абставіны прымусілі мяне вярнуцца, і менавіта гэтае вяртанне стала адпраўной кропкай праекта. Апынуўшыся зноў у горадзе, я зразумела, што гляджу на яго зусім інакш. Мне здавалася, нібы я вярнулася ў месца, якое даўно засталося ў мінулым і выклікала ўва мне ціхае пачуццё горычы.
Я назірала за людзьмі, якіх ведала ўсё жыццё. Час змяніў іх знешне, але здавалася, што ўнутры ўсё засталося на сваіх месцах. Многія ніколі не з’язджалі ні з горада, ні з краіны. Гэтае адчуванне амаль нерухомага часу выклікала ўва мне бясконцую тугу — нібы горад існаваў паводле ўласных законаў, захоўваючы ўсё такім, якім яно было раней.
Паступова мне захацелася не проста дакументаваць гэтае адчуванне, а знайсці для яго ўласную мову. Так узнікла ідэя ўявіць Стоўбцы як горад з уласнай анамальнай логікай. Горад, які не адпускае людзей, кліча іх назад, утрымлівае, кансервуе прастору, успаміны і сам час.
З гэтага дапушчэння паўстаў выдуманы Інстытут прасторавай стабільнасці. У форме турыстычнага даведніка інстытут даследуе цяжка вытлумачальныя гарадскія з’явы, класіфікуе анамаліі, стварае рэкамендацыі для наведвальнікаў і разглядае паўсядзённае жыццё як аб’ект навуковага даследавання. Выкарыстоўваючы мову афіцыйных дакументаў, праект ператварае знаёмыя гарадскія прасторы ў патэнцыйныя доказы існавання свету, дзе немагчыма правесці выразную мяжу паміж рэальнасцю і выдумкай.
Фатаграфіі, якія ўвайшлі ў праект, былі зробленыя падчас майго даследавання Стоўбцаў. Мяне цікавіць момант, калі звычайнае гарадское асяроддзе пачынае ўспрымацца як прастора з уласнымі ўнутранымі законамі. Але перадусім гэты праект — спроба зразумець уласнае вяртанне. Чаму адны гарады адпускаюць чалавека, а іншыя працягваюць існаваць у ім? Чаму месца можа заставацца амаль нязменным, пакуль змяняецца той, хто ў яго вяртаецца?
Сардэчна запрашаем у Стоўбцы.
Калі вы трымаеце ў руках гэты даведнік, гэта азначае, што вы ўжо прыбылі ў горад або толькі збіраецеся гэта зрабіць.
У абодвух выпадках рэкамендуем захоўваць спакой і не звяртаць увагі на магчымыя неадпаведнасці ва ўласных успамінах.
Жадаем вам прыемнага знаходжання.
Або вяртання.
Паліна Турко
